De groter wordende kabouter

Niet dat hij altijd groot was geweest. Natuurlijk niet, dan had zijn moeder hem niet kunnen baren. Sterker nog, als kind was hij altijd aan de kleine kant. Dit tot grote vreugde van zijn ouders. Want klein is fijn zo stond dagelijks in de Kabouterograaf te lezen. En zij als moderne ruimdenkende kabouters wilden natuurlijk niet uit de toon vallen!

Maar toen zijn eerste voetpuistjes zijn pubertijd aankondigden begon niet alleen zijn baard, maar ook zijn lichaam te geweldig te groeien. Eerst dacht men nog dat dit de gewone laatste jeugdgroeistuipjes waren, voordat zijn lichaam overging in volwassen krimp. Het bleek toch ernstiger te zijn, want het ging maar door. De kabouterouders schudden hun smalle spaarsokken leeg en besloten hulp te vragen aan de wijze grijze medicijnkabouter.

De wijze grijze medicijnkabouter hield zijn praktijk in een oude en statige reuzenboleet, een van de meest eerbiedwaardige paddestoelen van de heksenkring waarin de kabouterfamilie, die onderwerp van dit verhaal is, gevestigd was. Na enig wachten in de daarvoor bestemde wachtkamer, mochten de groter worden kabouter en zijn, zich steeds kleiner voelende moeder, de spreekkamer betreden om te spreken met de wijze grijze medicijnkabouter. Deze aanschouwde de groter wordende , aanschouwde hem nog eens, en nog eens, en pakte vervolgens zijn bril, een notenhouten montuur met bergkristallen glazen, om er wederom doorheen te staren naar de groter wordende kabouter. Daarop sprak hij het wijze woord: "Juist" .

Na een korte stilte sprak de wijze grijze medicijkabouter opnieuw. "Ik neem aan dat deze puberkabouter hier niet komt voor zijn voetpuistjes." De zich steeds kleiner voelende moeder sprak gehaast: "Nee, wijze grijze medicijnkabouter, dat is het niet. Ziet u, mijn zoontje hier wordt alsmaar groter, het houdt maar niet op." Is het werkelijk?" , sprak de wijze grijze medicijnkabouter verbaasd," ik dacht al dat er iet mis was met mijn wijze grijze ogen. Goed kleed je maar uit, je mag mag je muts aan houden hoor." Dat was heel prettig voor de steeds groter wordende kabouter, want een kabouter wordt liever met een trol gezien dan zonder muts.

De wijze grijze medicijnkabouter haalde ondertussen een meetlat uit zijn kast en meette de steeds groter wordende kabouter op ter hoogte van zijn ruggegraat, er werd vijf centimeter afgetrokken voor de muts die gelukkig op mocht blijven. "Inderdaad, hij lijkt me wel erg groot vooor een kabouter van zijn leeftijd. Maar bij dit soort belangrijke diagnoses mag ik niet over een nacht ijsblokjes gaan! Ik moet verder onderzoek verrichten en zal de resultaten van dit verder onderzoek laten analyseren door mijn collega de grijze wijze labaratoriumkabouter." Vervolgens ging hij druk aan de slag met diverse hoogst belangrijke instrumenten als een stethoscoop, een bloeddrukmeter, een ooglampje een reflexhamertje en een sterrekijker, waarna hij nog enkele huid- en bloedmonsters nam van de steeds groter wordende kabouter, die het op den duur toch wel flink koud begon te krijgen zo met alleen zijn puntmuts aan. Na enkele uren van onderzoek kwam de wijze grijze medicijnkabouter met een voorlopige diagnose: "Mijn voorlopige diagnose is dat deze puberkabouter alsmaar groter wordt. Er kan hier sprake zijn van een geval van langotidus extremensis, een soort van alsmaar groter worden van puberkabouters."

Met deze boodschap nadreunend onder hun kaboutermutsen ging de familie, die onderwerp van dit verhaal is, terug naar hun champignon, van waaruit de niet zo spraakzame vader een klein hoverniersbedrijfje dreef. De vader van de steeds groter wordende kabouter was erg onder de indruk van de voorlopige diagnose van de wijze grijze medicijnkabouter en sprak dan ook: "Ik mag wel zeggen dat ik erg onder de indruk ben van de voorlopige diagnose van de wijze grijze medicijnkabouter." Voor de niet zo spraakzame kaboutervader was dit een dusdanig lange zin dat hij er de reste van de avond het zwijgen toe deed. Maar dat gaf niet want de groter wordende kabouter en zijn zich steeds kleiner voelende moeder waren er de hele avond nog beduusd van. Zo spraakzaam hadden zij hem nog nooit meegemaakt.

Na drie weken lang angstig wachten waarin de groter wordende kabouter maar bleef doorgroeien, dit tot alsmaar groter groeiende angst van zijn beide ouders, die de hoop dat de groter wordende kabouter ooit nog eens tot kleinste kabouter van het bos zou worden gekozen definitief voor atlijd verloren zagen gaan, kreeg de kabouterfamilie van de champignoneen op echt berkebast geschreven schrifelijke oproep van de wijze grijze medicijnkabouter en zijn collega, de grijze wijze laboratoriumkabouter, om buiten het spreekuur hen een bezoek te brengen in de reuzenboleet waar de wijze grijze medicijnkabouter zijn praktijk hield, en de uitslag van het onderzoek van hen beiden te vernemen.

Deze keer ging de gehele kabouterfamilie, die onderwerp van dit verhaal is, direkt naar de spreekkamer van de wijze grijze medicijnkabouter, zonder te hoeven wachten in de daartoe bestemde wachtkamer. In de spreekkamer van de wijze grijze medicijnkabouter troffen ze de wijze grijze medicijnkabouter en zijn collega, de grijze wijze laboratoriumkabouter [1], die de hele kabouterfamilie, die onderwerp is van dit verhaal, vanachter het bureau van de wijze grijze medicijnkabouter ernstig aanstaarden, en al snel geschrokken naar de groter wordende kabouter keken, verbaasd als zij waren dat hij nog groter gegroeid was geworden.

Ze gingen even met elkaar in beraad en de grijze wijze medicijnkabouter richtte zich tot de kabouterfamilie, die onderwerp is van dit verhaal, met de belangwekkende mededeling: "Het is niet best. Helemaal niet best. Sterker nog het is ernstig. Zeer Ernstig." Waarna hij verviel in een diepe stilte. "Zoals mijn collega zojuist zei, het is zeer ernstig. In de de gehele vakliteratuur van van de grijze wijze en wijze grijze laboratorium- en medicijnkabouters is maar één ander geval van langoditus extremensis bekend. Want, inderdaad, de proeven in mijn laboratorium hebben uitgewezen dat de voorlopige diagnose van mijn gewaardeerde collega juist was. Daarvoor hulde!" , sprak de grijze wijze laboratoriumkabouter. "Dank u, amice", reageerde de wijze grijze medicijnkabouter. En hij vervolgde het verhaal dat de grijze wijze laboratoriumkabouter niet had afgemaakt: "Dit geval betrof de Reus van de Bloedbergen!" .

"Maar dat was toch een redelijk kleine reus, nouja, voor een reus dan?" , sprak de groter wordende, maar ook zeer nieuwsgierige kabouter. "Maar mijn beste jongen, de Reus van de Bloedbergen was oorspronkelijk geen reus, hij was ooit ook een groter wordende kabouter, net als jij!" , sprak de grijze wijze laboratoriumkabouter duister dreigend. Deze opmerking sloeg in als een dennenappel in de spreekkamer van de wijze grijze medicijnkabouter, en de kabouterfamilie die onderwerp van dit verhaal is staarde verbaasd en verschrokken naar hun jonste en enige telg, en ging toch maar een eindje van hem vandaan staan. Met een van schrik piepend stemmetje stamelde de zich steeds kleiner voelende moeder: "Muh...Muh... Maar is er dan niks aan te doen, heeft u dan geen geweldig medicijn voor onze groter wordende zoon?

"Er is een medicijn, dat echter in een zeer vroeg proefstadium verkeert [2]. Het is al enkele malen uitgeprobeerd op groter wordende spinnen, die gelijk ophielden met groeien. Er was echter wel een klein bijeffect, namelijk dat al hun haar ervan uitviel." , sprak de wijze grijze medicijnkabouter peinzend. Weer werd het stil in de nu onheilszwangere spreekkamer van de wijze grijze medicijnkabouter. Want er is voor een kabouter maar een ding erger dan groter worden, en dat is haaruitval, want dat betekent: Geen baard! En een kabouter zonder baard is geen kabouter, maar gewoon een mislukt mensje met een puntmuts op. En welke kabouter wil er nou een mislukt mensje met een puntmuts op zijn? Niemand toch? "Er is dus niets dat de moderne grijze wijsheid en de wijze grijsheid voor onze groter wordende zoon zou kunnen doen?" , vroeg de niet zo spraakzame vader van de groter wordende kabouter beduusd. Hiermee eindelijk zijn stilzwijgen van de afgelopen drie weken doorbrekend. "Nee, tenzij uw zoon een mislukt mensje met een puntmuts op wil worden!" , spraken de wijze grijze medicijnkabouter en de grijze wijze laboratoriumkabouter in koor [3]. Gelaten en geslagen verliet de kabouterfamilie die onderwerp van dit verhaal is de reuzenboleet van de wijze grijze medicijnkabouter.