DE WERELD WIL MET ME TROUWEN....ZAL IK

Enige maanden geleden werd ik opgebeld door dat o zo lieve meisje Loesje uit Arnhem. Of ik misschien bereid was een workshop te geven op het internationaal congres.
-"Ik?? Een workshop???? Waarover moet het dan gaan?".
-"Een workshop leftraining", antwoordde de telefoon doodkalm, "we dachten dat jij dar wel geschikt voor was".
-"Ik, uhh... nou ja ik bedoel", en voordat ik er erg in had had ik al ja gezegd. Zonder tegensputteren, zonder weloverwogen wikken en wegen. Gewoon hup, vooruit, toe maar, ik ga ervoor.
En dat terwijl ikzelf werkelijk niet het minste greintje lef bezit! Als mijn moeder toen ik klein was aan me vroeg even iets bij de buurvrouw langs te brengen, wist ik zolang te dralen en drijnen (ja, dat kon ik heel goed!) dat ze tenslotte maar m'n broertje vroeg of zelf even ging. Niet omdat ik zo lui was. Nee, enkel en alleen omdat ik er tegen op zag. Niet wist wat tegen die buurvrouw moest zeggen. Me ggen houding zou weten te geven. Bang was dat ze enorme verhalen tegen me zou beginnen te vertellen of zou informeren naar hoe het met me ging. En dan stanond ik daar in die keuken en... Nouja, ik durfde dus gewoon niet. Ook nu nog neem ik bijvoorbeeld zelden in groepen het woord. Het idee dat iedereen alle aandacht op mij hjeeft gevestigd. Jasses, als een koord slingert deze gedachte zich rond mijn hals. En steeds strakker klemt dit koord mijn hals af. Brrrr.
Ook doe ik de nacht voor een tentamen geen oog dicht. Pjee, ojee, ojee, was het maar alvast voorbij.

Deze jongen dus, werd nu ineens gevraagd een workhop leftraining te geven. En zonder pardon had hij nog ja gezegd ook!

Een paar weken later stond ik dan ineens voor die groep. Iedereen waande zich nog een grotere schijterd dan alle anderen,  maar in mijn ogen waren ze stuk voor stuk de zelfverzekerdheid zelve. Ik had me wel goed voorbereid. Uit een aantal boeken had ik wate ideeën gehaald voor spelletjes. Toneelopdrachten, spelen met stem, lichaam en andere mensen. Rondvertelsprookjes, reageerspel in 'onder'- enovertreffende trap, etc. Ik had er zelfs wat kleine filosofietjes doorheengewoven. "Als je de wereld wilt leren kennen en begrijpen moet je haar verandern.  Misschien is dit ook helemaal niet zo'n gek idee wanneer het het leren kennen van jezelf aangaat." Een vrije variant op de grote woorden van Marx. Ook Loesje kojn voor inspiratie dienen. Dag wereld, ik kom eraan! Wie doet me wat. Wacht niet op jezelf, knal eruit. Want wie ben ik om aan mezelf te twijfelen? Ik had het allemaal prachtig op apier en in m'n kop. Nu nog maar hopen dat het er goed uit zou komen.

En het ging goed. Echt heel goed. Iedereen was wild enthousiast, voelde zich sterker, gegroeid, grenzen waren verlegd en belemmeringen doorbroken. Waus! Lekker. Dat voelde goed. NAgenietend zweefde ik zo nog enkele uurtjes en daagjes rond.  Totdat die onvermijdelijke vraag zich weer aan mijn aandahct opdrong: "Hoe heb ik nu zo'n wokrshop kunnen geven????"
Enkele weken speelde deze vraag door mijn hoofd, soms bewust, soms iets meer op de achtergrond. Totdat ik op een zekere dag een boekje van Richard Bach in handne kreeg. "Illusies" was de titel. Een prachtig boekej overigens over een Messias die dit eigenlijk liever niet had willen zijn. In dit boekje kwam ik echter de volgende werkelijk prachitge spreuk tegen:

"Je onderwijst het best,
wat je zelf het meest nodig hebt te leren."

Aha! Dus daarom was het lot op mij gevallen voor het geven van die workshop. Dit was de reden waarom het helemaal nog niet zo gek gelopen was. Wauw!
JA LIEVE WERELD, IK HOU OOK VAN JOU

                                                   Paul